Europees Jeugd Parlement Barlaeus 2009 - 2010

And now, the end is here...

2011-04-10T23:06:00.002+02:00

Iwana Na vijf dagen van serieuze discussies met het committee, door de gangen rennen in een winkelkarretje, nieuwe vrienden maken, niet slapen en de resolutie verdedigen in General Assembly, is het voorbij. Het was een geweldige ervaring die ik nooit had willen missen. Nu op het vliegveld begint de “post-eyp depression” er in te hakken, terwijl we met de Barlaeus delegatie een laatste (of eigenlijk eerste aangezien Zweden alcoholvrij is) biertje drinken. Eva Totaal vermoeid, maar tevreden zitten we nu op Arlanda airport. Het waren vijf spannende, leuke, leerzame en lange dagen. Door twee dagen intensief committee work, sta je helemaal achter je resolution en is het een fantastisch gevoel als je resolutie wordt aangenomen. General Assembly was doordat iedereen goed heeft na gedacht over de resolutions heel interessant en het debat was heel opbouwend. Het waren vijf geweldige dagen, waarin ik heel veel nieuwe mensen heb ontmoet en veel verschillende meningen en standpunten heb gehoord, maar waarin ik vooral heel veel plezier heb gehad! Bob Uitgeput en een beetje teleurgesteld over het feit dat ik mijn summation speech niet heb kunnen geven en mijn resolutie niet heb kunnen verdedigen, vanwege de haast om het vliegtuig te halen. Na de busreis naar het vliegtuig zitten we nu met z'n allen in een Irish pub een hamburger te eten. Het vliegtuig vertrekt over een half uur. De vijf dagen waren echt top, veel nieuwe vrienden gemaakt en veel nieuwe kennis opgedaan. De batterij van de computer is bijna op, dus hier stopt het verhaal. Romée Nog op mijn laatste krachten resterend zit ik te luisteren naar discussies hier aan tafel, naast alle discussies en gesprekken die ik de afgelopen dagen heb gevoerd en beluisterd. Zowel de oplossingen die voor de lastige en serieuze problemen zijn aangedragen en de debatten die erover zijn gevoerd, als de ruim 150 mensen die allemaal hun eigen referentiekader hebben en daarmee een heel ander Europa schetsen dan je als gemiddelde Amsterdamse gymnasiast voor je ziet, hebben een grote indruk op me gemaakt. Ik zou deze sessie voor geen goud hebben willen missen! Daniel na vijf dagen vertier staan we op het punt terug te aan naar de echte wereld, doordrongen van een heel Europees gevoel (Daniel moest helaas stoppen met schrijven, want de computer had geen stroom meer en we moesten het vliegtuig in! Hij stuurt zijn verhaal na!) Lieve Eva, Iwana, Bob, Daniel en Romee, Bedankt voor een mooie EYP-reis! Voor nu, lekker slapen en morgen... PTA-week. Bah.

GA - Sveriges Riksdag Stockholm 2

2011-04-10T14:34:00.002+02:00

Vandaag is iedereen beduidend minder scherp. Hoe zou dat komen? Wellicht heeft het feestje van gisterenavond er iets mee te maken? Of het feit dat sommigen onder ons niet geslapen hebben? Wie weet. Nadat gisteren het debat om zes uur was afgelopen hadden de delgates 'free time'. Dit hield in dat de organisers wilden dat ze allemaal in het hostel bleven en dat Laurens en ik die van ons niet mee mochten nemen om even, voor het eerst sinds we hier zijn aangekomen, met z'n allen alleen te zijn en om de verhalen te laten komen. Het mocht gewoon niet en we hebben deze sessie dus geen delegate diner gehad. Heel jammer natuurlijk, maar goed, we zijn hier te gast en dan pas je je aan. Laurens en ik gingen zelf maar op ons kamertje zitten en Romee kwam langs om haar verhaal te doen. Dat was leuk, want ze vertelde dat ze nu pas echt realiseert dat ze eigenlijk een heel bevoorrecht leven leidt. Romee was nog nooit in een hostel geweest, maar wel in prachtige hotels over de hele wereld. Dat is geweldig natuurlijk en daar mag je ook van genieten, maar, zoals Romee zelf zei, ze werd er oprecht blij van dat ze nu mensen ontmoet die geen keuzes, of minder keuzes, hebben, gewoon omdat ze niet in een leuke familie in Amsterdam zijn geboren, maar in een arm gezin in een voormalig Oostblokland. Het klinkt misschien een beetje raar dat je blij kan worden van verschillen, maar het is goed om je te realiseren dat die verschillen echt zijn en om te beseffen dat jij het dus eigenlijk heel goed hebt. Je kan er ook blij van worden dat jouw leeftijdgenoten uit andere landen, ondanks het feit dat ze misschien minder kansen of keuzes hebben dan jij, hier toch zijn en je inspireren. Romee zei, "Ik kan er wel over lezen in mijn fijne krantje, het NRC, maar daarna gaat mijn leven gewoon door en nu ik mensen ontmoet heb over wie ik gelezen heb, wordt het krantenartikel opeens echt." Dit is toch ook waar EYP voor bedoeld is: leren van elkaar, van elkaars verschillen, je realiseren dat we anders zijn, maar samen heel veel kunnen en dat op feestjes iedereen, uit welk Europees land dan ook, toch het liefst met een biertje in zijn hand staat dan met een virgin cosmo... Het feest was op de universiteit van Stockholm en het thema was 1001 nacht. Er liepen veel jongens met witte gewaden, tulbanden en zonnebrillen en meisjes met ontblote middenriffen rond. De muziek deed het dit keer wel en er werd gedanst, gelachen en stiekem gedronken. Vooral de Engelse delegatie was uitermate uitgelaten en dat kwam heus niet door al die jolijt en gezeligheid op het feessie. En ja, ook onze delegatie had was in hun tas meegesmokkeld. Alles binnen de perken uiteraard, maar het verhoogde de feestvreugde wel enigszins. Na het feest ging de helft door met feesten in het hostel en de rest ging slapen. Laurens niet. Die bleef gewoon wakker, maar zit, as we speak (of: as I type), naast mij te tukken in de Riksdag van Sverige. Ondanks het feit dat de sessie op zijn eind loopt en iedereen minder scherp is, heeft wel iedereen van de delegatie een punt gemaakt tijdens de debatten. Romee gaf haar summation speech vol overtuiging en haar resolutie werd dan ook (dankzij Romee's fuego?) met 96 stemmen voor en 5 tegen aangenomen. Daniel maakte 2 goede punten en ook Iwana is on a roll! Over 1,5 uur is deze sessie voor de Nederlanders alweer afgelopen. Dan vertrekken we na de coffee break, want we moeten op tijd op het vliegveld zijn. We missen hierdoor wel Bob's resolutie, maar ondanks het feit dat Laurens en ik het moelijk vonden hem dit nieuws te brengen, bleef onze Bob hier heel relaxt onder. Hij had dan wel een summation speech, maar die heeft hij doorgegeven aan iemand anders. Straks, als we op het vliegveld zijn, hoop ik dat er internet is en dat iedereen zijn 'final thought' kan delen met de lezers van dit blog. En daarna? Op naar Mokum!

GA - Sveriges Riksdag Stockholm

2011-04-09T15:50:00.005+02:00

Na een laatste dag hard werken aan hun resoluties vertrokken de delegates en de teachers naar de Stockholm school of Economics voor een panel debate over de huidige situatie in Wit Rusland en over de toekomst van dit land. De sprekers waren zeer divers en allemaal indrukwekkend. Er was een jongen die head of EYP Wit Rusland was geweest en die bij de demonstratie van 19 december 2010 was opgepakt. Hij vertelde over zijn ervaringen. Hij zei dat zijn verblijf in de gevangenis hem sterker heeft gemaakt en dat hij er interessante mensen heeft ontmoet, die, net als hij, zich sterk maken voor een democratisch Wit Rusland. Toch zei hij dat hij het niemand toewenste zoiets mee te maken. De leider van de Zweede linke partij, twee members of parliament, een Oxford professor en de oprichtster van een organisatie die vanuit Zwden vecht voor de toekmst van Wit Rusland waren er ook. Aan het eind van het debat werd de delegatie uit Wit Rusland gevraagd op te staan en ze kregen een oorverdovend applaus. De afgelopen 2 uur ging over HUN land en hun toekomst. Wat een verschillend leven hebben zij als je het vergelijkt met waar wij, Amsterdammers vandaan komen... Toen het debat was afgelopen gingen de delegates weer met hun committees eten en zagen we elkaar later op een feestje. En wat voor feestje! Dit feest was op een school. Deze school is waarschijnlijk ooit gebouwd naar voorbeeld van een typsich Britse koepelgevangenis; zo eentje waar bewakers staand op iedere hoek elke gevangene in de gaten kan houden. Vul voor bewaker docent en voor gevange leerling in en je hebt deze school voor je. De muziek stond zacht, want door over-enthusiast volume gebruik waren de boxen helaas al vroegtijdig gesneuveld. Er was niets te drinken. ook geen cola. Dit feestje is denk ik het best te beschrijven als een chips en cola feestje, maar dan zonder chips en cola. Het liep uit op een 'kom maar in de kring en doe eens lekker gek' festijn en daarna besloten we dat het tijd was voor een echt feestje. Op de kamer van Laurens en Ilja. Daar werden eindelijk de verhalen uitgewisseld, de roddels (die er bijna niet waren) uitgewisseld en ja, er werd ook wat alcohol genuttigd. Een beetje. De Albanier die hier als enige zijn land vertegenwoordigt was door ons geadopteerd en blij met zijn nieuwe familie en zoveel gezelligheid. Iwana was haar telefoon kwijt, of nee, toch niet, hij zat in haar tas. Eva was haar jaar kwijt en ja, die is helaas nog steeds kwijt. Rond een uur of half drie trapte Ilja de delegates de kamer uit en ging ieder huns weegs. Naar het schijnt was het nog lang gezellig in het hostel... Vandaag is de eerste dag van de GA. Zittend in het zweedse parlementsgebouw (Sveriges Riksdag) is het mooi te zien hoe iedereen bezig is met zijn committee en resolutie. Van onze delegatie hebben de volgende delegates de volgende speeches: Iwana: summation Bob: summation Romee: summation Louise: defense speech Dico: summation Iwana en Dico zijn al geweest en waren uiteraard erg goed. Vooral Dico, die fluisterend door de microfoon iedereen wist te overtuigen voor hun resolutie te stemmen. Bob had net een goede opmerking, maar vooralsnog zijn de Amsterdammers vrij rustig in de zaal.

Snapshots

2011-04-08T14:32:00.003+02:00

Romee: Het is helemaal leuk in mijn committee! Iedereen praat en doet mee, behalve 1 meisje, maar die heeft het concentratieniveau van een aap. Verder heeft de Engelse jongen uit mijn committee voorgesteld om na deze sessie nog een maand lang informatie uit te wisselen en debatten te organiseren om ons onderwerp, Wit-Rusland, meer bekendheid te geven. De avonden zijn tot nu toe nog geen groot succes. Dat wil zeggen: 's avonds zitten we met zijn allen in het hostel en gaan er sommige mensen direct slapen! Er waren ook mensen die de stad in wilden en die werden door de organisers tegenhouden, want we mochten het hostel niet verlaten. Toen zijn we maar met een groepje op iemands kamer gaan zitten en op een gegeven moment was het zo saai dat we maar zijn gaan slapen... Eva: Mijn committee is supergezellig en alleen de jongens zeggen veel en de meisjes bijna niets. En nu moet ik weer door! Louise: Ik denk we dat ik een speech krijg, want ik ben de enige, samen met nog 2 anderen, die iets zegt tijdens committee work. Daniel: Ik heb een gezellige committee, de meeste mensen praten mee en onze chair is echt de beste. Het is fantastisch om met een groep mensen van zo veel verschillende achtergronden te hangen en om er achter te komen hoeveel we eigenlijk allemaal met elkaar in gemeen hebben. Bob: Mijn committee is ontzettend leuk. Ik vermaak me prima met de Albanees, Italiaan, Engelsman, Cyprioot en Portugees. Nu even lunchen en stoom afblazen, want stressvol is het wel. Dico: Hallo allemaal! Voor degenen die mij niet kennen, en dat zal het merendeel zijn, ik ben dus Dico (19 jaar) en ik studeer Internationale Bedrijfskunde in Rotterdam momenteel. De sessie is inmiddels halverwege en we hebben zojuist ons committee work afgerond. In mijn committee gingen het over het heetgebakerde onderwerp euthanasie. Na een korte maar intense tijd van teambuilding zijn we getransformeerd tot een hechte eenheid. Weinig irritaties, al hoewel eens in de 5 minuten wel iemand schreeuwt: “Please, one at the time!” Ik ga nu maar weer terug naar mijn eigen tafel (we zijn aan het lunchen), want Laurens wil heel graag weer zitten. Iwana: … … (moest bij haar committee blijven zitten) … …

Country presentation, Eurovillage en eerste indrukken

2011-04-07T11:44:00.005+02:00

Eerste indrukken van Eva en Romee: De eerste dag teambuilding zit er weer op. De aankomst in Stockholm was rommelig, typerend voor iedere EYP sessie. Nadat we eerst op het airport bijna door een taxichauffeur waren afgezet en een langdurige busreis hadden overleefd, kwamen we aan bij het Central Station. Daar wachtte een organiser op ons, die ons naar het hostel bracht. Waar de kamers -uiteraard- nog niet klaar waren. Vandaar zijn we per bus naar het … gymnasium gebracht om te worden onderverdeeld in onze committees en te beginnen met teambuilding. Het weer, waarover herhaaldelijk is gezegd dat het koud en nat zou zijn, valt mee. Op een gegeven moment schijnt het zonnetje zelfs een beetje door. Teambuilding wordt deels buiten en deels binnen gedaan (afhankelijk van hoe goed je chair tegen het weer bestand is). Veel spelletjes, veel hugs, veel positieve spirit. Na de lunch nog een paar uur aan teambuilding gedaan en toen was het tijd om ons om te kleden naar formele kleding voor de opening ceremony. De opening ceremony bestond uit een aantal speeches van onder andere de minister vn europian union affaires van Zweden en een mensenrechten activiste, dit in het kader van het thema van de sessie.

Na het officiele gedeelte van de opening ceremony was het tijd voor wat meer entertainment; de country presentation. Elke delegatie moet zijn eigen land kort en op een grappig manier presenteren. De Dutchies mochten meteen de spits afbijten door “het is een nacht” voor een volle zaal te zingen. Na de country presentaion, waarin de Engelsen duidelijk uitblonken, was het tijd voor Eurovillage. Elk land presenteert zijn specialiteit op het gebied van eten. Wij waren paraat met kilo's kaas en stroopwafels, de jenever mocht door de strenge alcohol policy in Zweden helaas niet worden uitgeschonken. Nadat 200 delegates en officials zich misselijk hadden gegeten aan alle lekkernijen die Europa te bieden heeft, was het alweer behoorlijk laat. Bussen brachten ons terug naar het hotel. Het hotel is... te doen. Geen eigen badkamer en we slapen in stapelbedden, maar alles is wel heel schoon. Inmiddels is het bijna half 2 en aangezien de wake up call om tien voor 7 is, is het de hoogste tijd om in onze bedjes te kruipen. Moe, maar voldaan na een eerste spannende dag EYP in Zweden.

Commentaar van Kraima en Klink: Zoals altijd begint een EYP sessie pas echt als de president van de sessie hem officieel opent tijdens de Opening Ceremony. Ook dit keer gaat die ceremony gepaard met veel sprekers. Het Thema van dit forum in Zweden is 'Different fights for equal Rights' met een focus op de situatie van EYP in en de invloed van de jeugd op Wit-Rusland. De sprekers spreken de zaal gepassonieerd toe en doen een appel op hun verantwoordelijk. Ze vergelijken de heftige politieke situatie, the last dictatorship in Europe, in Wit-Rusland met alle revoltes die nu aan de gang zijn in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Terwijl we luisteren beseffen we dat er mensen in de zaal zitten over wie dit gaat. Er zijn officials en delegates aanwezig uit Wit-Rusland. Mensen die misschien in de problemen komen als ze terug zijn in hun land en dat alleen maar omdat ze mee hebben gedaan aan een sessie van het Europes Jeud parlement. Mensen die ongelooflijk veel meer moeite hebben moeten doen dan onze delegatie om hier uberhaupt te zijn. Mensen voor wie deze woorden iedere dag werkelijkheid zijn. Dat is een heftig besef.

Hierna is het tijd voor Eurovillage en houdt Zweden zich aan zijn woord; op vriendelijke, doch besliste toon werd ons verzocht de fles jenever van de tafel te halen. Ook nadat iedereen om 22:30, Eurovillage is dan precies 1 uur bezig, is verzocht om binnen 15 minuten buiten te staan, houdt EYP Zweden zich aan de regels: De bussen staan klaar om iedereen naar het hostel te brengen en ook al is er even tijd voor een lekker gek spelletje voor het slapen gaan, daarna is het dan ook echt slapen gaan. Niets geen gekeet op de gangen, geen spelletjes op kamers, neen, men gaat slapen, zoals dat hoort. Tsja, er is wat voor te zeggen natuurlijk, maar een beetje ongezellig is het wel. Stiekem komen eerst Romee en Bob naar onze kamer en krijgen ze van ons een klein nachtmutsje. Ze vertellen ons over hun dag. Bob is heel blij met zijn committee; alleen maar jongens en 1 meisje uit wit-Rusland. Hij is nu al beste vrienden met de Albanees. Romee vindt haar committee wel leuk, maar niet leuk leuk. We verzekeren Romee dat ze vast en zeker binnenkort zeer heftig van hen allemaal zal gaan houden. Ook Eva en Iwana komen kort langs. Eva vertelt ons dat zij de moeder-figuur is in haar groepje(!) en Iwana is ook heel blij met haar committee. Daniel heeft problemen met het verkrijgen van een slaapplaats, maar gelukkig krijgt hij uiteindelijk ook een kamer toegewezen. Iedereen kan tevreden naar bed en vandaag is een nieuwe dag!

Stockholm dag 1

2011-04-06T15:39:00.006+02:00

Hallo allemaal en lieve Ollie, Welkom bij ons eerste blog vanuit Stockholm. Op dit moment zijn Romee, Bob, Eva, Daniel, Iwana, Dico en Louise druk bezig hun committees beter te leren kennen door middel van het spelen van uitermate interessante get to know you games en zijn Laurens en Ilja samen naar het hotel/hostel teruggekeerd om jullie lezers van onze avonturen te berichten. Here goes... Vanochtend in alle vroegte verzamelden we, helaas zonder Olliebollie, op Schiphol en ondanks het feit dat wij dachten dat we enorm op tijd waren, dacht de mevrouw van Schiphol van niet, maar gelukkig was ze wel zo lief om ons te laten voordringen in de rij, want ons vliegtuig zou al 40 minuten later vetrekken.

In het vliegtuig lag iedereen te tukken, behalve Laurens en Ilja, want die hadden gesprekken over Het Leven en relaties enzo. Na 1,5 uur waren we in Stockholm en wat bleek, ook hier proberen taxichaffeurs de argeloze toerist een poot uit te draaien. Uiteraard waren wij deze vlegels te slim af en stapten we gewoon in de bus, waar Romee en Eva over hun relaties vertelden, Bob zich zorgen maakte om de koers van de Zweedse Kroon, Ilja niet wist dat Zweden geen Euro gebruikte en Daniel zijn hoofd meewarig schudde. Iwana gaf iedereen een kauwgompje en Laurens werd gebeld door zijn EYP-in crowd matties.

Op Zweden centraal station, wat ze hier dus kennelijk ook gewoon hebben, stond blonde krullenbol Axel ons op te wachten en mochten we nog even fijntjes met al onze shit een marathon lopen, trap op en af, metro in, metro uit, peuters omzeilen en nog maar even flink doorstappen naar het hotel/hostel, alwaar het al een dolle boel was. En warm. Dat ook. De lieve EYP-gangers hadden 10 minuten om hun spullen voor Eurovillage uit hun koffers te trekken, een casual en formal outfit bijeen te rapen voor ze in de bus werden geduwd die hen naar het onderdeel team building zou brengen.

Voor ze hun leerlingen (Laurens is tegenwoordig namelijk ook begeleidend docent), weer zouden zien tijdens de lunch, hadden ook de teachers een team building session. Twee keer werd er een rondje namen gedaan, we moesten een rol plakband overgooien en dan de naam noemen van degene naar wie je gooide en vervolgens werd er gesproken, op zeer ernstige toon, over het alcohol beleid tijdens deze sessie. Er is namelijk een zero tolerance beleid, omdat het in Zweden strafbaar is om voor je 18e alcohol te drinken. In het verleden zei EYP nog wel eens het ene, 'EYP frowns upon overindulgence', maar deed het andere, 'drinken tot je er bij neervalt' - zo kwam de Barlaeus groep in Kiev na een diner met medewerkers van de Nederlandse abassade in Ukraine nog in een compleet Sodom en Gomorra terecht, waar 16- en 17-jarigen ieder zich een beroerte dronken en waar wij behoorlijk van ondersteboven waren; vandaag de dag mag er dus echt niets meer gedronken worden. Hm. Vanavond Eurovillage, waar ieder land allerlei lekkernijen meeneemt en waar over het algemeen de schnapps, jenever en dubieus thuisgestookte dranken hoogtij vieren. Eerst maar eens zien hoe dat gaat, maar wie weet zijn ze hier in Zweden, waar het gewoon echt tegen de wet is om voor je 18e alcohol te drinken, voor de verandering eens een keertje heel streng. We zullen zien. Volgens ons zit de stemming er sowieso al goed in, heeft iedereen een leuke committee en heel veel zin om vanavond eerst het Heinekenlied(?) tijdens de country presentation te zingen en vervolgens Eurovillage mee te maken. Morgen kunnen ze eindelijk beginnen met hun committee work, waar het om draait en waar briljant geschreven resoluties uit zullen komen. Tot zover: We love you Stockholm, we do!

Bijna...

2011-04-04T21:46:00.001+02:00

Aanstaande woensdag 6 april vertrekt het team 09-10 toch naar een internationaal forum: de wegen van EYP blijken ondoorgrondelijk. Onder begeleiding van Ilja Klink (de godmother van EYP op het Barlaeus) en Laurens Kraima (oud-EYPer) gaan Ollie, Romee, Iwana, Bob, Daniel en Eva vijf dagen de nederlandse eer verdedigen in Stockholm...als Ollie uit het ziekenhuis mag vertrekken na de blindedarmoperatie die hij vandaag (!) heeft ondergaan. We hopen er het beste van...Ilja zal vanaf nu deze blog bijhouden, razende reporter Margriet verlaat u.